Warszawska Opera Kameralna – Matrimonio co variazioni – Zainteresowanie nasze jedynym utworem scenicznym Józefa Kofflera z roku 1932 zaczęło się od otrzymania odbitki wyciągu fortepianowego tego dzieła od profesora Macieja Gołąba muzykologa od lat pracującego z powodzeniem nad ukazaniem życia i dorobku kompozytora. Wysoki i unikalny poziom kompozycji Józefa Kofflera skłaniał nas do zajęcia się nią, mimo że był to tylko wyciąg fortepianowy, w dodatku z niemieckim tekstem. Aby utwór ten mógł pojawić się na scenie, należało przywrócić pierwotny lub napisać nowy tekst oczywiście polski i stworzyć odpowiednią instrumentację. Po wielu naradach z Edwardem Pałłaszem, który ten utwór otrzymał od prof. Gołąba, doszliśmy do wniosku, że powinna to być instrumentacja, wynikająca z pewnych wskazań zawartych w wyciągu, a nade wszystko odpowiadająca cechom utworów muzycznych końca lat dwudziestych ubiegłego wieku, pisanych dla scen Zachodniej Europy przez kompozytorów bliskich Kofflerowi. Zespół pojedynczych instrumentów smyczkowych, ubarwionych instrumentami dętymi, fortepianem, fisharmonią, instrumentami perkusyjnymi, gitarą i banjo mógłby być taką ścieżką, którą można podążać. Tak też się stało i po kilku miesiącach Edward Pałłasz przedstawił kompletną partyturę, z której sporządziliśmy materiał orkiestrowy. Osobną sprawą, nie mniej ważną, było stworzenie tekstu, który by odpowiadał wymogom muzycznym dzieła, napisanego w technice 12-tonowej, będącego utworem scenicznym o charakterze pięknej zabawy. Zwróciłem się do osoby najbardziej kompetentnej, niezwykle uzdolnionej i będącej wielką artystką teatru Joanny Kulmowej. Po pewnym czasie, koniecznym do poznania kompozycji, otrzymałem odpowiedź, że będzie to libretto całkowicie nowe i… rewolucyjne. Tak więc mamy przed sobą dzieło z początku lat 30-tych ubiegłego wieku, gdy jeszcze hucznie się bawiono, tuż po wielkim światowym kryzysie, nie przeczuwając tego, co niebawem miało nastąpić.